Tekrardan doğan güneş

Dün canımın her zerresinin acıdığı, kalbimin buz tuttuğu, nefes alamadığım ve karanlıkta kaybolduğum bir gündü. Tüm gece ne yaptığımı düşündüm. Tüm gece nasıl o kayışın koptuğunu düşünürken buldum kendimi. Gözüm hiç bir şeyi görmemiş. Balkonda ağlıyordum. Ne ara gittim o banyoya ne ara kestim bileklerimi. Annem gelmiş yanıma, ağlamamı duymuş, şok olmuş kadıncağız. Sonra kardeşim… Kucağına alıp odaya taşımış beni. Kan dursun diye tampon yapmışlar. Babam gelmiş sonra ben sürekli ağlamışım. Hıçkıra hıçkıra, hiç durmadan. Hastaneye gittiğimizde kendime geldim. Doktorla, polisle konuştuk uzun uzun. Anlattım her şeyi döktüm içimi. Sonra kesik damarıma denk gelmediği için ve zamanında tampon yapıldığı için dikiş yapılmadı. Çok şükür gerçekten. Pansuman yapıldı ve eve geldim kollarımda sargı bezi ile. Ağlamaya devam ettim. Canım yanıyor mu evet yanıyor ama hak ettim bunu. Sonra balkona çıkardılar beni ve derin bir nefes aldım, sonra da bir sigara yaktım. Sürekli anneme ve babama kesemedim, beceremedim demişim. Keşke hiç yapmasaydım.

İnsan içinde bir sürü şeyi biriktirince böyle oluyormuş demek. Depresyon… Bir kez daha savaşıyorum seninle. Gerçekten kinliydim dün her şeye ve kendime ama bugün artık bugün vazgeçtim herşeyden. Canımı acıtan herkesten. Yaşamak istiyorum. Ben bu hayatı dolu dolu yaşamak istiyorum. Herkes gibi bende hak ediyorum bunu. Gözlerim dolu dolu oldu bak yine. Ben bu kadar ağlarken canımı acıtan kimsenin haberi olmadı tabi ki, ne oldu ben ağladığım ile kaldım. Kendime zarar vermem ile kaldım. İyi ki daha kötüsü olmamış diyorum şu an. Ben artık kendimi sevmek istiyorum.

Güneş bugün benim için doğdu. Nasıl oldu bilmiyorum hatice aradı görüntülü uzun uzun konuştuk güldürdü beni çok. Sonra burda bir sürü insan yazdı bana o kadar mutlu oldum ki size anlatamam. Çok büyük moral oldu bana. Ezgi… Vesteldeki canım arkadaşım.. Senelerdir yoktu ortalıkta, instagramdan yazdı bugün şok oldum.. İnanamadım. Dertleştik saatlerce. Saatlerce mutlu olmak, huzurlu olmak üzerine konuştuk.. Bir tane daha güzellik geldi başıma. Şimdi bahsetmek istemiyorum ama geldi işte. Şu an ise huzurlu bir şekilde uzanıyorum yatağımda. Yalnız olmadığım için çok mutluyum. Bugün benim dönüm noktam, bugün güneşin benim için doğduğu gün.

Ve tüm kötülükler ve can acıtmaya meyilli kişiler… Uğurluyorum sizi sonsuza. Uğurluyorum sizi beynimin her köşesinden. Ben yoruldum artık sizinle savaşmaktan.. Artık veda vakti..

Bugün için çok minnettarım. Hayat mucizeler ile dolu. Hayatta iyi insanlar var ve ben artık onlarlayım. Destekleriniz için ve güzel paragraflarınız için çok minnettarım. Hayata tutunmamda sizin de payınız oldu. Umarım, her zaman diyorum bunu, umarım hepimiz mutlu oluruz ve de huzurlu.. İyi ki varsınız güzel yazarlar, ailem ve tüm dostlarım!

Sevgilerimle…

Not: teşekkür ederim 🤍

Yazar: Burcunuzbenim

anlatıyorum

“Tekrardan doğan güneş” için 4 yorum

  1. Yaşamın kazanmasına çok sevindim. Evet, depresyonun nüks ettiği noktada hiçbir şey görmüyor insanın gözü, belki pek çoğumuz aklından geçirdi intiharı, ya da cesaret edemedi buna. Yıllar önce bir arkadaşım bunu birden bire gerçekleştirince anlamıştım ama bu olayın büyüklüğünü. Çok büyük bir boşluk bıraktı arkasında, bakmaya bile cesaret edemiyordum ilk günlerde. Şimdi biraz yüzleşebildim, kararına saygı da duyuyorum. Ama yine de bize, hepimize önerdiği şeye karşı çıkıyorum, çıkmalıyız. Hepimiz zorlanıyoruz, belki bazılarımız hassasiyet konusunda daha güçlü, onlar daha çok zorlanıyor. Ama birbirimize tutunabilmeliyiz. Yaşam öyle Kırılgan ki. Luc-Nancy’nin bir röportajında okumuştum , intihar biraz da başkasına, ötekiye, çevredeki ne ihtimam göstermemekle alakalı demişti. Bir anlamda acımasız bu yorum, ama tamamen haksız değil kanımca. Birbirimize tutunmalıyız. Ne kadar yabancı olsak da, korksak da, tanımasak da. Çünkü eylemimizle bile bir öneride bulunuyoruz. Uzatmayayım, yaşamın kazandığına çok sevindim tekrar. Yoksa yaşam daha az renkli olacaktı hepimiz için.

    1. Öncelikle yorumunuz için çok teşekkür ederim. Her yorum ruhumu aydınlatıyor dünden ve önceki günden beri. Siz de yoluma ışık oldunuz. O an gerçekten o an insanın aklında tek bir şey oluyor sanırım. Gözüm dönmüş. Geriye ağrı bıraksa da bu olay, bana hayata daha sıkı tutunmam gerektiğini söylüyor şu an. Modunuz düştüğü zaman size güç olmak isterim anlattıklarımla. Biz güçlü olacağız. Ben artık buna inanmalıyım. Dünden önce bunu öğretti bana hayat. Ben artık kendimi sevmek istiyorum, bazen hayat çok üstüne geliyor insanın. Senelerin birikmişliği… Değerli yorumunuz beni gerçekten çok sevindirdi. Hayatta bir renk olalım ve daima parlayalım. İyi ki varsınız! Gerçekten iyi ki varsınız

      1. Yazılarınızda söylediğiniz etki var gerçekten, birilerine iyi gelmek de ayrı mutlu ediyordur insanı. Ama dediğiniz gibi, direncimiz olduğunu hatirlamalıyız. Peki bunu nasıl unutabiliyoruz bazen, insanın aklı almıyor. Sizin geldiğiniz noktaya gelmek değil sadece, direncini kaybedip birisini kırmak bile çok üzücü. Ya da hayallerinden vazgeçmek, yaşam olduğumuzu, değerli olduğumuzu unutmak… Neyse hepimize geçmiş olsun, iyi ki varız, daha ne güzellikler yaşayacağız…

      2. Umarım bir daha hayallerimizden vazgeçecek noktayı göstermez bu hayat.. Tutunuyoruz hayallere ve tüm güzelliklere, güzelliklere doğru giden bu yolda iyi yolculuklar bize.. ☀️

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: